سال 7، شماره 1 - ( 3-1399 )
دوره 7 شماره 1 صفحات 51-42 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Shamsi A, Heidari H, Chanbari Z. Scientific collaboration of authors in Payesh Journal from 2012-2019. CJS 2020; 7 (1) :42-51
URL: http://cjs.mubabol.ac.ir/article-1-202-fa.html
URL: http://cjs.mubabol.ac.ir/article-1-202-fa.html
شمسی امراله، حیدری حدیثه، چنبری زهره. همکاری علمی نویسندگان در مجله پایش بین سالهای 1390 تا 1397. مجله علم سنجي كاسپين. 1399; 7 (1) :42-51
گروه علم اطلاعات و دانششناسی، دانشگاه قم، قم، ایران ، H.Heidari174@gmail.com
چکیده: (5622 مشاهده)
سابقه و هدف: همکاری علمی بین نویسندگان حوزهی پزشکی روز به روز در حال افزایش است. با توجه به نقش همکاری علمی در افزایش کیفیت و کمّیت تولیدات علمی، این مطالعه با هدف انعکاس همکاری علمی بین نویسندگان در نشریه پایش انجام شد.
مواد و روشها: پژوهش حاضر از نوع علمسنجی است. تمام مقالات منتشر شده مجله پایش بین سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۷ بررسی شدند. مقالات از نظر فراوانی نویسندگان، میانگین تعداد نویسندگان به ازای هر مقاله، دانشگاهها/ موسسات و نویسندگان پرکار، همکاری درون و بروندانشگاهی، فراوانی جنسیت و ضریب همکاری گروهی بین نویسندگان محاسبه شد. جهت آنالیز دادهها از نرمافزار SPSS ۲۳ و برای پاسخ به فرضیهها از آزمون کای-اسکوئر استفاده شد.
یافتهها: نتایج نشان داد در نگارش ۵۰۵ مقاله منتشر شده، ۲۲۰۶ نویسنده مشارکت داشتهاند. میانگین تعداد نویسندگان در هر مقاله ۴/۴۹ نفر گزارش شد. ضریب همکاری علمی در مجله پایش ۰/۷۳ بهدست آمد. تنها ۸ مقاله از کل مقالات (۱/۵ درصد) تک نویسنده هستند و الگوی غالب همنویسندگی ۴ نویسنده بود. بین جنسیت نویسنده اول با تعداد نویسندگان همکار، ارتباط آماری معنیداری وجود دارد (P value <۰/۰۵). در مقالاتی که زنان به عنوان نویسنده اول بودند، تعداد نویسندگان، در مقایسه با دیگر مقالات بیشتر بوده است.
نتیجهگیری: همکاری علمی نویسندگان در مجله پایش در سطح مطلوبی قرار دارد. با توجه به اهمیت سایر الگوهای همکاری نیاز است مطالعات بیشتری بر روی مجله پایش انجام گیرد تا وضعیت جامعتری از همکاری علمی در این مجله مشخص و جهت سیاستگذاریهای موثر در اختیار مسئولین آن قرار گیرد.
مواد و روشها: پژوهش حاضر از نوع علمسنجی است. تمام مقالات منتشر شده مجله پایش بین سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۷ بررسی شدند. مقالات از نظر فراوانی نویسندگان، میانگین تعداد نویسندگان به ازای هر مقاله، دانشگاهها/ موسسات و نویسندگان پرکار، همکاری درون و بروندانشگاهی، فراوانی جنسیت و ضریب همکاری گروهی بین نویسندگان محاسبه شد. جهت آنالیز دادهها از نرمافزار SPSS ۲۳ و برای پاسخ به فرضیهها از آزمون کای-اسکوئر استفاده شد.
یافتهها: نتایج نشان داد در نگارش ۵۰۵ مقاله منتشر شده، ۲۲۰۶ نویسنده مشارکت داشتهاند. میانگین تعداد نویسندگان در هر مقاله ۴/۴۹ نفر گزارش شد. ضریب همکاری علمی در مجله پایش ۰/۷۳ بهدست آمد. تنها ۸ مقاله از کل مقالات (۱/۵ درصد) تک نویسنده هستند و الگوی غالب همنویسندگی ۴ نویسنده بود. بین جنسیت نویسنده اول با تعداد نویسندگان همکار، ارتباط آماری معنیداری وجود دارد (P value <۰/۰۵). در مقالاتی که زنان به عنوان نویسنده اول بودند، تعداد نویسندگان، در مقایسه با دیگر مقالات بیشتر بوده است.
نتیجهگیری: همکاری علمی نویسندگان در مجله پایش در سطح مطلوبی قرار دارد. با توجه به اهمیت سایر الگوهای همکاری نیاز است مطالعات بیشتری بر روی مجله پایش انجام گیرد تا وضعیت جامعتری از همکاری علمی در این مجله مشخص و جهت سیاستگذاریهای موثر در اختیار مسئولین آن قرار گیرد.
واژههای کلیدی: مجله پایش (پژوهشکده علوم بهداشتی جهاد دانشگاهی)، همکاری علمی، تولیدات علمی، ضریب همکاری، نویسندگی
نوع مطالعه: اصیل |
موضوع مقاله:
علم سنجی
دریافت: 1399/3/12 | ویرایش نهایی: 1400/1/30 | پذیرش: 1399/6/19 | انتشار الکترونیک: 1399/6/10
دریافت: 1399/3/12 | ویرایش نهایی: 1400/1/30 | پذیرش: 1399/6/19 | انتشار الکترونیک: 1399/6/10
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
